Het verhaal van erkomteenman is nog lang niet over, sterker nog in Januari gaan we een nieuw hoofdstuk in van controle’s en doktersbezoeken.
Toch is dit het laatste hoofdstuk op deze site.
Het afgelopen jaar hebben we steun uit onverwachte hoeken gehad, geweldige steun, mooie steun. Maar we hebben ook geen steun gehad waar we steun verwacht hadden, een stilzwijgen van mensen die ons drama tot hun drama maakten en naar de buitenwereld heel zielig waren over het feit dat Ben met deze ziekte word geconfronteerd terwijl wij niets of weinig aan steun ontvingen.
Bij lezen op een website is makkelijk, je zit veilig in je eigen omgeving, hoeft er de deur niet voor uit en je hoeft je ook niet druk te maken om onze emoties.
Ik ben ontzettend dankbaar voor de steun die we wel hebben gekregen en ik ben ervan overtuigd dat die mensen ons ook blijven steunen, zelf de telefoon eens pakken (ipv afwachten tot Ben een keertje zelf belt) en gewoon er voor ons zijn. Zonder deze steun zouden we het afgelopen jaar niet doorgekomen zijn.
Toch ga ik stoppen met het informeren via deze website, gewoon omdat het niet goed voelt, een ieder die maar meeleest en nooit eens lijfelijk een blij van steun geven.
Misschien stoot ik met deze log veel mensen voor hun hoofd, maar ik denk maar: je weet zelf of je in de groep thuishoort die ons gesteund hebben of in de groep die het af heeft laten weten.
Mensen die echt steun hebben gegeven twijfelen niet aan de groep waarin ze zitten, die weten dat ze gedaan hebben wat ze konden, twijfel je wel is dat niet mijn fout maar iets waarbij je bij jezelf moet nadenken.
De feestdagen komen er weer aan en de kaartjes stromen binnen.. kaartjes die net als vorig jaar ons een prettig kerstfeest en een gelukkig Nieuwjaar wensen. Onder de wensen staan namen van mensen die we het hele jaar niet hebben gehoord, allemaal op de hoogte van onze situatie maar het hele jaar nog niet eens gedacht aan een sterkte of een beterschapskaartje of email.
Neem het me kwalijk, maar ik kan niet anders dan deze mensen vooral erg hypocriete kerstdagen en een egoïstisch Nieuwjaar te wensen. Een jaar van afweten word niet goedgemaakt door een makkelijk kerstkaartje.
De ‘feestdagen’ komen eraan en net als vorig jaar zullen we ze moeten doorbrengen met ons drieën, wij zijn namelijk niet gezellig aan de kersttafel, want stel je voor dat het eens op een zwaar gesprek aan zou komen ipv alleen maar het ‘hohoho merry christmas’ gevoel. Ben word tegen alle verwachtingen in toch nog 50 eind van het jaar en ook dit zullen we met een heel klein groepje mensen vieren. Want de feestdagen gaan voor de rest van de wereld zonder ons ook gewoon door, en het feit dat we ons eigen wonder willen vieren is voor veel mensen niet iets om stil bij te staan of plannen voor aan te passen. Geeft niet, wij maken ons eigen feestje wel 
Harde woorden misschien, maar woorden die recht uit ons beider harten komen.
Deze kerst en feestdag ben ik dankbaar voor de mensen die er wel waren en zijn, meer als we verwacht hadden en ooit gehoopt hadden.
Deze kerstmis bid ik voor de mensen die er niet waren en zijn, voor de hypocrieten onder ons, bid ik voor ze dat ze zelf nooit zullen weten hoe hard steun nodig was en is, ze zelf nooit mee zullen maken hoe steun je in zulke tijden kan maken en breken.
Voor iedereen een rustig kerstfeest zonder gewetensberouw en vooral een gezond 2011!
Bedankt!
Benny, Miranda en Teddie
*edit* na een telfefoongesprek met mijn moeder besef ik me ineens dat er momenteel een hele mooie campagne gaande is van SIRE die naadloos aansluit op een van de gevoelens die we tot uiting willen brengen met dit logje. Misschien ‘leuk’ om eens te kijken op: www.ikbenernog.nl
) maar heeft toch nog veel boosheid.
